Gaydar gezocht (2)

dito

Ik heb eindelijk de man van mijn dromen gevonden. Na 21 lange jaren zat hij plots tegenover me, in de trein van Utrecht naar Nijmegen welteverstaan. Slechts één blik was genoeg om te zien dat hij alles was en alles had wat ik begeer in het beeldschone en superieure mannelijke geslacht. Treurige, doorleefde puppy-ogen, een puntgave karamel-kleurige huid, een naar perfectie neigende drie-dagen baard en, als klap op de vuurpijl, een boek van Schopenhauer in zijn handen. Ik was verkocht.

Terwijl ik begon te fantaseren over het fantastische leven dat we samen zouden gaan leiden en de liefdevolle seks die we samen zouden gaan bedrijven, deed reeds mijn grote vriend ‘twijfel’ zijn intrede. Want: wie zegt dat deze halfgod net zo homoseksueel is als ik? Hij mag er dan verfijnd en verzorgd uit zien, maar dat biedt uiteindelijk geen enkele garantie. Bovendien ken ik mezelf langer dan vandaag: ik val enkel op heteroseksuele mannen-mannen. Omdat ik nou eenmaal wild word van die middeleeuwse, boerse onbeschoftheid. Maar waarschijnlijk ook omdat ik ergens diep van binnen niet gekwetst wil worden en mijn hart daarom uitsluitend verpacht aan vuige boerenkinkels, met kansloze situaties tot gevolg.

Was de man tegenover mij zo’n onaangepaste malloot of leefde ook hij als bruinwerker in Sodom? Aangezien de zon scheen, bestudeerde ik hem langdurig door mijn donkere zonnebril-glazen. Wijzer werd ik echter niet. Mijn immer afwezige ‘gaydar’ liet me, weinig verassend, faliekant in de steek. Het huilen stond me daarom nader dan het lachen toen hij in Nijmegen overstapte op de Veolia-trein. Geen naam, geen leeftijd, geen adres, geen telefoonnummer, niets. En daar baal ik verschrikkelijk van; zijn gezicht spookt nog vaak door mijn hoofd. De desperate romanticus in mij is onze sprookjesachtige trouw-dag zelfs al aan het plannen. Treurig, eigenlijk.

Wat zou het daarom fijn zijn als homo’s wat duidelijker te herkennen te waren. Misschien een blauwe pluk in de haren? Een uitgescheurde rechteroorlel? Of, iets extremer, het woord ‘homo’ op zijn of haar voorhoofd getatoeëerd? Hoewel dit natuurlijk volstrekte onzin is, ben ik er wel van overtuigd dat dit mijn leven een stuk gemakkelijker zou maken. Uiteraard had ik dan, uit verlegenheid, mijn droomman alsnog niet aan durven spreken, maar het had de angst om de plank volledig mis te slaan, of hem misschien zelfs tot op het bot te beledigen, wel kleiner gemaakt. Helaas steekt de wereld zo niet in elkaar en zal ik mijn toekomstige man nog wel vaker aan me voorbij moeten laten gaan. In de tussentijd huppel ik zelf in ieder geval homoseksueel door de straten, opdat iedereen, ook de haters, over mij niet eens kunnen twijfelen…!

xoxo, Sandro

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s