Here comes the summer (5)

dito

Op de een of andere manier zit ik al een paar weken flink verlegen om afdoende inspiratie om een fatsoenlijk verhaaltje te typen. Het is niet dat ik niets mee maak, maar de stress, de vermoeidheid en een lichaam dat om de haverklap protesteert dragen niet bepaald bij aan de juiste mind-set. Komt nog eens bij dat de zomer eindelijk haar intrede lijkt te doen. En waar de meeste mensen daarom hun gezicht glunderend naar de zon keren, trek ik me terug op mijn kamer, met de gordijnen hermetisch gesloten. Niet omdat ik nou zo vies ben van een paar zonnestralen op mijn lijkbleke huid, maar omdat ik intens bang ben voor de zomervakantie. Al jaren.

Vroeger was deze ongefundeerde angst nog redelijk onschuldig. Ik vreesde ‘enkel’ dat ik te weinig activiteiten, vrienden en boeken had om die twee eindeloze maanden mee door te komen. Dit bleek ieder jaar opnieuw ontzettend mee te vallen, maar toch stond ik eind augustus steevast als een van de weinige te springen om weer naar school te mogen. Sinds 2010 is mijn zomervakantie-fobie echter exponentieel gegroeid. Dat jaar stonden de hete zomermaanden namelijk in het teken van paniekaanvallen, wanhoop,  waanbeelden, hyperventilatie en slapeloze nachten. Alles behalve een pretje, en mijn onderbewustzijn heeft het helaas voor elkaar gekregen benauwdheid en hitte te koppelen aan al deze klachten.

Lange tijd was ik me hier nauwelijks van bewust. Toen de zomer van 2011 haar intrede deed, werd ik echter overspoeld door onverklaarbare angsten die maar niet over leken te gaan. Plots realiseerde ik me: precies één jaar geleden had ik mijn eerste paniekaanval. Die gedachte werkte geenszins geruststellend en ik verloor mezelf al gauw in een draaikolk van verdriet, alcohol en drugsmisbruik. Verdoven, verdoven, verdoven, werd het devies. Eventjes leek dit te werken, maar toen ik in een paar dagen tijd  mijn hart liet breken èn een dierbare vriendschap kapot zag gaan, braken alle dammen. Vijf dagen lang lag ik huilend op bed. Ik keek tien keer naar ‘Into the wild’ en luisterde uren naar Linkin Park, om alle tranen, die al meer dan een jaar vast zaten, er in één keer uit te forceren. En wonderbaarlijk genoeg miste deze tactiek zijn uitwerking niet. Stinkend, en met een plofkop van al het janken, kroop ik na een week mijn kamer uit en deed langzaam de voordeur open. Daar was hij, de zon. Voorzichtig keek ik omhoog en ik voelde de stralen langzaam over mijn gezicht kruipen. Ik had nog steeds pijn, maar ik merkte dat ik tegen beter weten in toch begon te glimlachen. Eindelijk.

Hoe kan het dan dat de gordijnen een jaar later alsnog gesloten zijn? Ik weet het om eerlijk te zijn niet precies. De benauwdheid grijpt me nog steeds flink naar de keel en als ik het te heet krijg, raak ik nog steeds ontzettend gestrest. Desalniettemin is er wel degelijk sprake van enige vooruitgang. Het zijn misschien baby-steps, maar het feit dat ik de klachten al zo veel beter kan benoemen en herkennen dan afgelopen jaar is voor mij goud waard. En hoewel ik waarschijnlijk nooit meer een echte zomer-liefhebber zal worden, ben ik wel degelijk van plan dit jaar lekker veel buiten te zijn. Omringd door lieve vrienden en vriendinnen, een paar sloffen sigaretten, lekker eten, fijne literaire uitspattingen, heerlijke muziekjes en flink wat minder bier dan vorig jaar. Want ik weet nu: I’ll surive!

xoxo, Sandro

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s