Freak of nature (4)

dito

Zijn jullie wel eens uitgescholden? Ik wel. Vaker dan ik me kan heugen. Ik was net 10 jaar toen een klasgenootje me voor het eerst ‘homo’ noemde. En alhoewel ik al jaren met barbies speelde, regelmatig nagellak droeg en playback-shows won met vertolkingen van Madonna en Kylie Minogue, had ik geen idee waar ze het over had. Maar het klonk hatelijk en de tranen schoten direct in mijn ogen. Hoewel ik ook toén al begreep dat ik ‘anders’ was, snapte ik niet hoe mensen daar in hemelsnaam last van konden hebben. En waarom moesten ze dat zo nodig benoemen…? Gelukkig bekwam ik al snel van de schrik en speelde ik zonder enige gêne verder met mijn moeders’ barbies. Tot voor kort was ik er daarom van overtuigd dat ik vroeger nooit echt last had van dat hele ‘anders’ zijn. Toen ik afgelopen week dat provinciaalse gedrocht, dat me destijds ‘homo’ noemde, zag lopen, werd ik echter direct overspoeld met nare, heftige herinneringen. Die, met terugwerkende kracht, plotseling een stuk belangrijker bleken dan ik ooit had verwacht.

Hoe ik uit het voetbalteam werd gezet omdat ik niet durfde te douchen met de andere jongens, bijvoorbeeld. Wist ik veel dat ik diep van binnen doodsangsten uitstond om ongepaste erecties te krijgen. Of het marginale feit dat ik nooit werd gevraagd mee te bouwen aan de lelijke ‘mannen’-carnavalswagen van ons dorp. Ook tijdens de gymles belandde ik vaker wel dan niet in de meidenclub. En wat te denken van de vanzelfsprekendheid waarmee zelfs volwassenen mij in een meisjestenue hesen om meer kans te maken op de bonte-avond overwinning? Begrijp me niet verkeerd, ik vond het niet erg om me als meisje te verkleden. Maar als ik er nu naar terug kijk, werd ik op die bewuste avond niet onthaald als een talentvolle jongeman, maar als een opwindende circus-freak. En alhoewel ik in de afgelopen jaren, ook over mijn seksualiteit, een stuk zekerder ben geworden, begin ik steeds beter te begrijpen dat ik in mijn jeugd flinke deuken heb opgelopen. Dat ik huil terwijl ik dit schrijf, zegt meer dan genoeg.

Nog steeds heb ik flinke vertrouwensissues en wanneer ik op straat of in de kroeg uit wordt gemaakt voor ‘vieze homo’, druip ik immer met knikkende knieën af. Het nut van dergelijke scheldpartijen ontgaat me ook nu nog volledig, maar dat neemt weg dat ik me iedere keer weer vies, raar en ‘anders’ voel. Mijn gebrek aan vertrouwen in de medemens doet me zo mogelijk nog meer pijn. Omdat ik in de meeste situaties mezelf niet durf te zijn, denken mensen vaak dat ik een, enigszins oppervlakkige, vrolijke spring-in-het-veld ben. Helaas is dat vooral een masker, dat ik op zet om maar ergens bij te horen. Je zult me daarom zelden het hoogste woord horen voeren. Daadwerkelijk persoonlijke informatie verstrek ik al helemáál nooit. Zonde, want ik heb heus genoeg te melden. De angst om afgewezen en weggezet te worden als ‘die homo’ is echter nog steeds te groot. Paradoxaal genoeg gedraag ik me daardoor vaak juìst ontzettend eenzijdig en nichterig, omdat ik op die manier mijn emoties makkelijker kan verbergen.

Aan het eind van de dag verlang ik sterk terug naar mijn jonge, onwetende jaren. Toen ik nog schaamteloos met barbies kon spelen. Toen het dragen van nagellak nog niets betekende. Toen ik nog niet begreep dat ik bang was om opgewonden te raken onder de douche. Kortom, toen ik nog niet wist dat men mijn homo-zijn raar kon vinden. Raar, hè?

xoxo, Sandro

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s