Death and all of his friends (9)

dito

Mag ik het eventjes over de dood hebben? Ik merk namelijk steeds vaker hoe makkelijk en ongevoelig mensen, mezelf incluis, met dit pijnlijke thema omgaan. Regelmatig hoor ik mezelf opmerkingen maken als: ‘Ik wil sterven’, ‘val dood’ of ‘zullen we anders samen van de brug afspringen?’. Uiteraard immer met een grappige, ironische ondertoon, maar dan nog.  Dood willen is helemaal geen grapje en, helaas, kan ik daar uit ervaring over mee praten. Soms sterkt mij dat in de overtuiging dat ik het ‘recht’ heb om dergelijke opmerkingen te mogen maken. Op momenten dat ik ècht eerlijk naar mezelf durf te kijken, blijft er echter vooral schaamte over. Het feit dat ik weet hoe het is, strookt totaal niet met de grappen die ik er over maak. Bij deze daarom een oproep tègen het spotten met de dood.

Iets meer dan twee jaar geleden kreeg ik mijn eerste angstaanval. De grond zakte onder mijn voeten weg en in blinde paniek barstte ik midden in de trein in janken uit. Eventjes leek het een eenmalig voorval, maar al snel bleek er meer aan de hand. Men constateerde een burn-out (ik was 19, nota bene), een zware depressie, een paniek-stoornis en zelfs wat licht-psychotische klachten. Ik werd volgegooid met pillen en zwierf van de ene psychiater naar de andere. Niets hielp. Angstige maanden verstreken en aangezien niemand me kon redden, begon ik te geloven dat ik gek aan het worden was. Vanaf dat moment kwam ‘s nachts de dood bij me op bezoek.

Ik schrik daarom nog steeds van mensen die iedereen met psychische problemen neerbuigend aan kijken. Opmerkingen als ‘hij/zij moet zich niet zo aanstellen’ en ‘je kunt er toch gewoon voor kiezen om vrolijk te zijn?’ schieten bij mij standaard in het verkeerde keelgat. Zouden zij weten hoe verschrikkelijk het is om aan je ouders te moeten vertellen dat je geen uitweg meer ziet? Dat je niet dood wilt, maar ook niet weet hoe je deze geestelijke pijnen nog veel langer kunt (ver)dragen? Ik weet het intussen, en ik gun het niemand. En als iemand meent dat dergelijke uitspraken getuigen van lafheid of aandachttrekkerij, begrijpt diegene duidelijk niet dat pijn in je geest en in je hart ècht pijn doet. Ik wilde geen aandacht, verre van zelfs. Ik wilde gewoonweg geen angst en pijn meer voelen. Want geloof mij: constant vrezen voor een paniekaanval, voortdurend bang zijn voor gruwelijke en irreële gedachtes, de mogelijkheid verliezen om enig contact en liefde te voelen… dat gaat je niet in de koude kleren zitten.

Ik wil daarom iedereen ferm op het hart drukken voorzichtig om te gaan met de dood. Uiteraard is (of was) lang niet iedereen er zo slecht aan toe als ik in deze  nare periode, maar verkeerde opmerkingen zijn snel gemaakt. Zoals gezegd betrap ik mezelf daar ook regelmatig op. Houd er echter rekening mee dat je niet altijd weet wie je tegenover je hebt. Zo beginnen mensen tegen mij wel eens over het niet-bestaande nut van psychologen. Dat doet me godsgruwelijk veel pijn, want ze moesten eens weten. Als ik twee jaar geleden niet de fantastische psycholoog had gevonden met wie ik nu nog steeds maandelijks spreek, was ik er waarschijnlijk al lang niet meer geweest. En zo heeft iedereen zijn of haar levensverhaal, waar je niet over heen moet walsen. Toon een beetje medeleven voor je medemens en heb respect voor de gevoelens (en het verleden) van je vrienden, familie en kennissen. Aan het einde van de dag zijn we allemaal ‘slechts’ mensen en die hebben nu eenmaal heel wat liefde en genegenheid nodig.

xoxo, Sandro

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s