Happy birthday? (7)

dito

Ineens was het weer zover: 22 augustus, tijd om een jaartje ouder te worden. Voor veel mensen een dag vol liefde, taart en gezelligheid, maar voor mij sinds een jaar of tien een dag vol angst, stress en gebeden om de tijd alsjeblieft wat sneller voorbij te laten gaan. Waarom? Omdat mijn vroegtijdige puberteit gepaard ging met de ontwikkeling van een chronische twijfel over mijn ‘populariteit’, waar ik helaas nog steeds niet volledig van genezen ben.

En dat had ook dit jaar weer vergaande gevolgen. Reeds drie weken van tevoren zat ik mentale lijstjes te maken van de mensen die me vast en zeker een felicitatie zouden sturen. Zijn het er meer dan vorig jaar? Zijn het er meer dan 50? En zijn het er meer dan persoon X en Y mochten ontvangen op hùn verjaardag? Ziek en verwerpelijk, ik weet het, maar daardoor zeker niet minder waar. Ik ben al sinds mijn 5e bezig met abstracte begrippen als status, imago en, misschien wel de ergste, ‘vriendschap’. Ik begrijp namelijk nog steeds niet wat een emotioneel geladen term als ‘vriendschap’ nu precies inhoudt. Wanneer kan of mag je iemand een vriend noemen? Dien je daarvoor elkaars diepste geheimen te kennen, of is samen fijn kunnen lachen afdoende? Hoeveel vrienden dien je eigenlijk te hebben om ‘normaal’ te zijn? Of misschien zelfs populair? En hoe vaak moet je die mensen dan zien om de titel ‘vriend’ in stand te houden? Dagelijks, wekelijks, jaarlijks? Allemaal onbeantwoorde vragen waar ik, vooral rond mijn verjaardag, erg ongelukkig van wordt.

En dan heb ik helaas de ergste nog niet eens gehad. De gruwelvraag: wie is je beste vriend(in)? Wat is dat in hemelsnaam, een ‘beste’ vriend? Ik heb er nog nooit één gehad en wil dat ook graag zo houden. Niet alleen omdat ik het onderscheid tussen ‘vriend’ en ‘beste vriend’ onnodig en belachelijk vind, maar vooral omdat ik een dergelijke distinctie nooit zou durven maken. Want, wat als de persoon in kwestie mij niet als ‘beste’ vriend beschouwt? Dat is toch gênant? Je zult mij daarom niet snel een lijstje met mijn (beste) vrienden horen reciteren, hoe autistisch dat misschien ook moge klinken. Niet omdat ik niet weet wie ze, in meer of mindere mate, zijn, maar omdat ik bang ben dat ik niet in hùn lijstje voorkom.

Dat brengt me weer terug bij mijn verjaardag. Afgelopen woensdag werd ik abrupt 22 en ik had er wederom de gehele dag last van. Ik hield mijn telefoon, mijn mail en mijn Facebook angstvallig en obsessief in de gaten, om te controleren of er wel iemand aan me zou denken. Gelukkig, en ik weet dat dit afschuwelijk klinkt, waren het er dit jaar meer dan genoeg. Dat betekent echter niet dat alle problemen nu uit de lucht zijn. Er ‘moet’ namelijk ook nog een knallend feest georganiseerd worden. Leuk hoor, maar wie zegt dat daar iemand op zit te wachten? Ik vierde mijn verjaring de afgelopen 10 jaar slechts twee keer, omdat ik bang was dat, wanneer het moment echt daar was, er toch niemand zou komen. Nu weet ik dat dit walgelijke onzin is, dus dit jaar wil ik me koste wat kost niet tegen laten houden door dergelijke, irreële angsten. Bij deze daarom een bericht al mijn beste vrienden: komen jullie naar mijn feestje? Geen idee of ik ooit een datum durf te prikken [wat ik tot op heden nog steeds niet heb gedaan], maar voel je vooral van harte uitgenodigd! Als jullie weten wie jullie zijn, uiteraard…

xoxo, Sandro

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s