In the closet (10)

dito

Ik durf te veronderstellen dat iedereen welbekend is met het fenomeen ‘uit de kast komen’. Je weet wel, dat zenuwslopende moment waarop je voor het eerst iemand echt in vertrouwen durft te nemen en, vaak met veel moeite, eindelijk uitkraamt dat je H-O-M-O bent. Zelf deed ik dit voor het eerst toen ik 16 was, om het hele proces in de maanden daarna nog talloze malen te herhalen. Lange tijd keek ik vrij angstig en terughoudend terug op deze periode, maar recentelijk voert weemoed steeds vaker de boventoon. Ja, ik weet dat het raar klinkt, maar soms mis ik die heftige, donkere en onzekere dagen.

Wanneer deze omschakeling plaats heeft gevonden is ook mij niet duidelijk. Ik gok dat het verstrijken van de tijd gewoonweg afdoende afstand heeft gecreëerd om een nieuw, fris licht te werpen op mijn initiatieperiode als jonge homoseksueel. Want wat was het spannend, romantisch bijna, om uit de kast te komen. Vóór mijn eerste coming out was ik schuchter, depressief en immer gehuld in te grote kleren, om er vooral niet tè stijlvol uit te zien. Dat veranderde toen ik mijn grootste geheim begon te delen. De vriendschappen die daaruit voortkwamen waren heftiger, intenser en mooier dan alles wat ik daarvoor ooit op t.v. had gezien. Die eerste, open gesprekken over mijn seksualiteit, die geheimzinnige blikken die ik enkel met een handjevol vriendinnen kon delen, het eerste bezoek aan een gay-kroeg… Mijn hemel, wat was ik bang. Maar ik voelde me ontzettend gesteund en ik was trots op de vrienden die ik had gevonden.

Nee, dat zeg ik verkeerd. Die vrienden had ik al lang. Ik had ze echter nog nooit de kans gegeven om er ècht voor me te zijn. Door inwendige strubbelingen werd ik gedwongen eindelijk eerlijk over mezelf te zijn, waardoor vriendschappen dieper en dierbaarder werden. Ik heb nog nooit zoveel geknuffeld, gehuild en gepraat als in die eerste, onzekere maanden. Mijn hart lag op mijn tong en ik ervoer hoe het was om niet constant op mijn tenen te hoeven lopen. Om niet constant mijn homo-uitstraling te hoeven onderdrukken. En dat mis ik. Ik mis het ontzettend. Die eerste gewaarwordingen van zelfrespect. Die eerste gewaarwordingen van vriendschappen die voor altijd zijn. Die eerste gewaarwordingen van liefde en geluk.

Want op den duur vervaagt dat gevoel. Het wordt steeds ‘normaler‘ dat je homoseksueel bent en je hoeft het er niet meer constant over te hebben. Daar is uiteraard niets mis mee. Ik bèn homoseksueel en daar hoef ik echt niet constant over te praten. Ik mis echter dat pure gevoel van vroeger (hoor mij, net 22), waarbij ik me intens verbonden voelde met de eerste vriendinnen die mijn geheim kenden. Het was ‘wij’ tegen de rest. Dergelijke emoties ken ik al jaren niet meer. Vrienden heb ik genoeg, maar de speciale band die ik toen met sommige mensen had, is nooit meer volledig teruggekeerd. Daarom bij deze een diepe buiging voor hen die er gedurende deze moeizame tijden onvoorwaardelijk voor me waren. Ik zal jullie steun nooit vergeten. En nu ga ik naarstig op zoek naar een partner, want ik moet deze verloren gevoelens toch bij iemand kwijt…!

xoxo, Sandro

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s