Last Christmas (12)

dito

December is aangebroken. De koude dagen worden korter, de donkere nachten worden langer. En dat kan in Nederland maar één ding beteken: het is weer tijd voor Sinterklaas. Ik kan me nog goed herinneren dat ik om deze reden als klein kind maanden uitkeek naar de 5e van december. Ik maakte ellenlange verlanglijstjes, ik schreef tientallen gedichtjes voor in de schoen en ik tuurde ‘s avonds uren door het dakraam om maar een glimp op te vangen van de goedheilig man. Nu denk ik alleen maar: wat kan een mens toch veranderen. Want van dat kleine, naïeve en schattige jongetje is bar weinig over gebleven.

Getergd loop ik door de stad. Het is veel te druk voor een winterse donderdagmiddag, maar men moet uiteraard de laatste Sint-inkopen nog doen. Ouders met tassen vol prullaria struinen moe en verwilderd door de straten, op zoek naar de laatste cd van K3 en de nieuwste tablet. Ze kibbelen er op los en de veronderstelde feestvreugde, die de decembermaand toch met zich mee hoort te brengen, is onvindbaar. Ik zie vooral stress, stress, stress. De alarmbellen in mijn hoofd beginnen te rinkelen, dus ik beuk wat mensen opzij en keer huiswaarts. Als ik ergens gestrest van raak, is het wel van andermans stress. En drukte. December is daardoor het summum van overprikkeling. Dat klinkt ontzettend bejaard, ik weet het, maar voor mij is het een waarheid als een koe. In december zit ik het liefst binnen, onder een dekentje of in een warm bad, met zo min mogelijk mensen om me heen. Aangezien dit met Sinterklaas not done is, ben ik Jesus Christ Superstar eeuwig dankbaar dat hij ooit werd geboren. Want met Kerst kan ik vol overgave toegeven aan al mijn asociale behoeftes. Ik trek me terug met kilo’s chocola, een paar goede flessen rode wijn en een dik, ontroerend boek. De telefoon gaat resoluut uit, niemand mag me storen. Het klinkt wat sneu, je zou het misschien zelfs een winterdip kunnen noemen, maar ik geniet er intens van.

Echter, mijn kluizenaarsbestaan houdt slechts kort stand. Wanneer het eten op is en al mijn goede voornemens reeds zijn gesneuveld (die tot mij kwamen op Kerstavond, in de kerk notabene), is het hoog tijd voor goede vrienden en sterke drank. De muziek staat op maximaal, de mondjes gaan open, de wodka vloeit rijkelijk en het jaar wordt eens flink nabesproken. Enige zelfkritiek is daarbij een vereiste: waar heb ik gefaald, welke scharrels had ik beter over kunnen slaan en wanneer had ik de fles misschien beter kunnen laten staan? De kans is groot dat er tijdens dergelijke relazen meerde pakjes peuken achterover gedrukt worden. Maar dat deert niemand; stoppen doen we volgend jaar wel weer.

Uiteraard staat een dergelijk avondje de volgende ochtend garant voor een fikse kater. Ook dat hindert niet. Sterker nog, deze kater is noodzakelijk om het jaar respectvol en in stijl af te sluiten. Nog één dag kun je vol overgave kniezen, janken en zwelgen in zelfmedelijden. En dan is het al weer tijd voor Oud en Nieuw, wellicht het meest weerzinwekkende en pretentieuze ‘feest’ ter wereld. Maar dat is een ander verhaal, voor een ander keertje. Voor nu is het genoeg om te concluderen dat ik Sinterklaas een kinderachtig, stressvol rotfeest vind, terwijl de donkere Kerstdagen mij immer vervullen met weemoedige blijdschap. Ik ben echter de slechtste niet, dus iedereen die vanavond zo nodig zijn of haar jeugd nog eventjes wilt herleven: geniet ervan! Ik blijf lekker thuis.

xoxo, Sandro

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s