Postcards from Amsterdam (11)

dito

Hebben jullie ook wel eens het gevoel dat je ‘vast’ zit? Sinds enkele maanden merk ik dat er iets ‘mist’ in mijn leven, terwijl alles toch eigenlijk keurig zijn gangetje gaat. Ik heb fijne, betrouwbare vrienden, een opleiding waar ik eindelijk met plezier naar toe ga, een liefdevolle familie, een gezellig studentenhuis om in te wonen, stapmaatjes om wild mee te dansen / dronken mee te worden, een schattig konijn, mijn liefde voor schrijven, mijn liefde voor muziek… Al met al een mooi, rijkelijk gevuld bestaan. En tòch wringt er iets. Hoewel ik geenszins ongelukkig ben, heb ik het gevoel dat de wereld me nog veel meer te bieden heeft. Maar wat?

Enige tijd dacht ik dat het misschien ‘gewoon’ op zoek was naar liefde. En laten we wel wezen, een leuke partner is natuurlijk nooit weg. Tegelijkertijd vrees ik dat ik veel te onrustig ben om me reeds te conformeren aan iemand anders. Ik wil zelfstandig op ontdekkingsreis, alleen leren zijn, uit de band springen, onverstandige dingen doen, léven. Mijn oorspronkelijke plan was daarom om voor onbepaalde tijd in Italië te gaan wonen. Zonder doel en verdere secundaire beweegredenen. Gewoon, omdat het kàn. Bergen beklimmen, druiven plukken, Italiaanse jongens veroveren en vrienden voor het leven maken. Dat soort dingen.
Zo naïef ben ik echter allang niet meer. Waarschijnlijk zou ik na twee weken geen druiven (laat staan wijn) meer kunnen zien en uit pure eenzaamheid ellendig en seksloos wegrotten. Ik geloof dat ik mijn idealistische, romantische wereldbeeld even moet laten varen, om het avontuur een stukje dichter bij huis te zoeken. Misschien is weg gaan uit Nijmegen al afdoende om mijn rusteloosheid enigszins te temperen. Ik droom daarom steeds vaker over een leven in Amsterdam, ofschoon ik nooit echt fan ben geweest van onze hoofdstad. Nijmegen heeft haar grenzen echter bereikt en begint me langzaam aan te verstikken en te vervelen. Ik voel me wel erg vaak ‘too cool for school’ (wat een weerzinwekkende uitspraak is dat toch) en de behoefte aan nieuwe mensen, nieuwe locaties en nieuwe ervaringen blijft groeien.

Nu weet ik dat Amsterdam alles behalve het paradijs op aarde is, maar het onbekende lonkt. Ik wil spanning en sensatie, uitzinnige feesten, slapeloze nachten. De Nijmeegse koek is op, het is (bijna) tijd voor iets nieuws. Toch vrees ik dat ik de beslissende stap pas over jaren ga maken. En heus niet alleen omdat ik een ongelooflijke schijter ben die autistisch reageert op verandering. Ik denk namelijk dat ook Amsterdam me snel zal gaan vervelen. Bovendien irriteer ik me nù al mateloos aan alle hipsters die er rond paraderen (waarschijnlijk omdat ik er zelf één ben…), de hordes toeristen die het straatbeeld vervuilen en de arrogantie waarmee Amsterdammers over ‘hun’ stad praten. Walgelijk. Maar, wat nu? Alle tips zijn van harte welkom, want ik weet het zelf ook eventjes niet meer. Intussen sluit ik mijn ogen en fantaseer dromerig verder over Italië: hand-in-hand met de liefde van mijn leven huppel ik bergop, bergaf, bergop, bergaf. We nemen plaats in een afgelegen herberg en verdrinken daar in elkaars ogen. Onderwijl streelt en verwarmt de rode wijn mijn slokdarm en penetreert de heerlijke geur van verse pizza mijn neusgaten. This is the good life. 

 xoxo, Sandro

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s