Live to tell (15)

dito

Na zes dagen trekt mijn koorts eindelijk weg, evenals de wolkenmassa boven Nijmegen. Een waterig zonnetje breekt door, en dat betekent dat mijn zoektocht naar zelfkennis en zelfacceptatie direct hervat kan worden. De middag voordat ik werd overvallen door heftige zweetaanvallen en ijlende dagdromen, had ik namelijk een kostbare, doch pijnlijke revelatie: ik ben niet gelukkig. Nee, nu zeg ik het te cru, want de afgelopen jaren kenden heus blije en memorabele momenten. Maar ik ben nog lang niet waar ik zijn wilde of waar ik mezelf in mijn dromen reeds jaren zag. En daar baal ik van.

Drie jaar geleden ging alles fout. Fouter dan ik ooit voor mogelijk had gehouden. Ik werd volgegooid met antidepressiva en antipsychotica, ik sprak minstens twee keer in de week met mijn psychiater en ik verleerde ieder vermogen om te lachen. Niet alleen een bittere pil voor mezelf, maar minstens zozeer voor mijn naaste omgeving. Het idee dat mensen zich zorgen om mij moesten maken, beroofde me binnen enkele weken van ieder gevoel van zelfrespect en eigenwaarde. Na een halfjaar gooide ik het roer daarom drastisch om. Het moest afgelopen zijn met al die ellende. ‘Ik red me wel’, zei ik tegen mezelf, ‘niemand hoeft zich nog om mij te bekommeren’. Ik lachte de voorgaande maanden weg en verklaarde mezelf gezond. Een naïeve en levensgevaarlijke keuze, blijkt nu. Want, het ging wel beter, maar beter was ik nog lang niet.

Toen begon de hel pas echt. De angsten in mijn hoofd begonnen net goed vorm te krijgen, maar ik had de mogelijkheden om ze uit te spreken reeds verspeeld. Ik durfde geen hulp meer te vragen, omdat ik mijn ‘het gaat prima, echt veel beter dan eerst!’-verhaal koste wat kost in stand wilde houden. Ik was ontzettend teleurgesteld in mezelf, in mijn eigen kunnen, en was te trots om dit toe te geven aan de buitenwereld. Daarom stortte ik me van de ene verslaving in de andere. Ik begon met alcohol, tot op de dag van vandaag mijn grootste zwakte. Mijn studie raakte al snel (verder) in het slop, maar ik beleefde fantastische, dronken avonden met alle lieve mensen om me heen. Toen dat begon te vervelen, kwamen de pillen in beeld. Hoewel ook deze experimenten me menig memorabele nachten opleverde, vond ik de high weinig bijzonder. Sterker nog: in 9 van de 10 gevallen voelde ik het effect amper. Ik was echter nog steeds op de vlucht, dus ik had een nieuw middel nodig. ‘Gelukkig’ ontdekte ik toen de coffeeshop.

Mijn eerste joint was het startschot van een halfjaar waar ik nauwelijks iets meer van weet. Het blowen was mijn enige bezigheid, de rest van de wereld deed er niet meer toe. En dat was eng, heel eng. Ik vergat afspraken, kon de telefoon niet meer opnemen, kon mijn lichaam motorisch niet meer vertrouwen en had de hele dag door walgelijke vreetaanvallen. Maar de paniekaanvallen waren het ergste. En die probeerde ik nu juist te vergeten, aangezien deze me het jaar daarvoor totaal de afgrond in hadden geworpen. Oh, de gruwelijke ironie. Ik veranderde langzaam in een angstige zombie, die zijn emoties met niemand durfde te delen. Daardoor waren er dagen dat ik opstond met twee jointjes, en dineerde met een flinke fles wijn, om vervolgens tot 6 uur ‘s ochtends door te gaan op de pillen. Eigenlijk een wonder dat ik nog leef.

Enfin, ook dit is intussen alweer meer dan een jaar geleden. En ik besef nù pas dat ik met al dat vuur speelde, omdat ik mezelf zo onmogelijk klem had geluld. Iedereen geloofde dat het wel goed met me ging en ik wilde dat beeld zo lang mogelijk in stand houden. Ik kon de schaamte en de teleurstelling niet aan. Bovendien: ik wilde zó graag gelukkig zijn, dat mijn geluk bij elkaar liegen op dat moment de beste optie leek. Daar kom ik bij deze op terug. Ik wil weer eerlijk kunnen zijn over mijn angsten en mijn gevoelens. Déjà vu’s en toevalligheden zijn nog steeds mijn grootste nachtmerrie. Ik durf nog steeds niet naar The Matrix te kijken. Alleen zijn geeft me nog steeds de kriebels. En ik rook nog steeds omdat het slecht voor me is. Maar ik ben ook heel blij en gelukkig met de vrienden die ik door de jaren om me heen heb verzameld en de grote persoonlijke groei die ik wel degelijk heb doorgemaakt. Geluk en verdriet, het zijn twee emoties die immer hand in hand gaan. En vanaf vandaag zal ik ze àllebei met trots dragen.

xoxo, Sandro

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s