2. Er zijn

vrijdag

Luca keert zijn smalle rug naar de ingang van het café en steekt paniekerig een sigaret op. Hij durft niet naar binnen, bang als hij is voor de onbekende Amerikaan die op hem zit te wachten.

Toegegeven, hij is zijn hand zat en weet dat een warm lichaam het enige is wat hem nog redden kan. Maar hij krijgt standaard diarree van de geforceerde gesprekken die daar aan vooraf gaan. Of dat door de zenuwen komt, of toch door de cocktail van Oxazepam en bier in zijn maag, is al jaren niet meer te achterhalen.

Helaas trekt hij het alternatief, iemands pik in de mond nemen voordat er enig ander mondeling contact is geweest, nog slechter.


Met spaghetti-armen duwt Luca de deur open. Rondkijken is niet nodig.

Daar zit hij.

Houthakkersblouse, hipsterbaardje, grijze kop, want vijftien jaar te oud, te grote handen en een air waar Luca de kriebels van krijgt. Een naar buiten gericht kruis en een blik die bewijst dat de wereld, of toch in ieder geval dit café, van hem en van niemand anders is.

Hij slikt en stapt in hakkelend Engels op de man af.

De twee daarop volgende uren zijn nauwelijks het benoemen waard. Slap gelul over jeugd, werk en wonen, opgeleukt met ongemakkelijke stiltes en de verplichte seksuele innuendo hier en daar.

Luca vindt de opa tegenover hem eerder lelijk dan leuk, maar merkt dat hij, wanneer hij zich focust op diens behaarde mond en ferme benen, toch behoeftes voelt opborrelen.

Hij stemt daarom geruisloos in met het plan om nog wat te gaan drinken bij de Amerikaan thuis, zich er terdege van bewust dat er meer dan een kopje thee op het programma staat


Luca is een studentenhok van tien vierkante meter gewend, de Amerikaan beschikt over een eigen keuken, een eigen badkamer en een eigen balkon. Overal rommel, overal stank, de condooms, het glijmiddel en de tissues niet eens opgeborgen. Er wordt hier vaak geneukt.

Aan het onopgemaakte bed te zien misschien gisteren nog wel.

Luca voelt zich een hoer. Zelfs alleen op het balkon, waar hij de frisse lucht die hij inademt, mengt met de rook van zijn laatste sigaret. Het is niet zijn eerste onenightstand, maar het lijkt maar niet te wennen.

Klaarkomen doet hij zelden.

Toch is de wellust in zijn lijf vaak onstilbaar als een lintworm, en laat zijn lul zich, eenmaal opgewarmd, niet klein krijgen door twijfels. Soms zou hij het ding er het liefst gewoon afhakken, dan was hij in een keer van al dat gedoe af. Op internet had hij gezien dat een goed broodmes en een snijplank genoeg konden zijn.

Plassen kan hij ook wel met een stoma.


Binnen probeert de Amerikaan wat radiozenders uit, op zoek naar iets om Luca stijf mee te krijgen. Zijn doorzettingsvermogen is op een perverse manier aandoenlijk en Luca schuift tegen hem aan op de bank.

‘I like your place,’ liegt hij.

‘Thanks, man. It’s alright, I guess.’

‘You don’t like it, then?’

‘I do. But I need you to shut up now,’ gromt de stoere man tot in Luca’s kruis, terwijl hij zwaar voorover leunt en met zijn mond de aanval inzet.

Luca zet zich schrap en beantwoordt met gepast enthousiasme de getuite lippen die voor zijn gezicht hangen.

De zoen is veel te nat.

Luca huivert als hij denkt aan de tong van Taco, de bejaarde hond van zijn ouders. Voor het lieve beest, doof en dement, geldt er maar één regel: hoe meer kwijl, hoe beter.

Zouden gezonde homo’s dezelfde geboden hanteren?


Op zoek naar afleiding legt Luca zijn hand op het Amerikaanse kruis naast hem; die XXL op het profiel van meneer blijkt schromelijk overdreven.

En dat is deels zijn eigen schuld. Dat bruinwerkers liegen over hun gereedschap is simpelweg een kwestie van vraag en aanbod.

Maar het deert niet.

Sterker nog, het zal de penetratie een stuk minder pijnlijk maken. Ook porno liegt: homo’s die op grote piemels jagen genieten minder en weten bij benadering best hoe het voelt om een kind te baren.

Het kwijlen gaat maar door, terwijl kledingstukken wild en onhandig worden uitgetrokken. Wanneer Luca met zijn gezicht in de boxer van de Amerikaan duikt, is de geur van ammoniak niet te missen. Snel trekt hij het stuk stof naar beneden. Hij begint te zuigen en begraaft zijn handen diep in het harige oerwoud op de borstkas voor zich. Schaamhaar, dat zijn krul voor een deel al verloren heeft, blijft aan en in zijn mond plakken. Hij buigt zijn hoofd verder naar voren, zodat hij de haartjes onopvallend weg kan plukken.

Het hoort er allemaal bij.


Na drie minuten wezenloos pijpen, draait de Amerikaan de rollen om. Hij vouwt Luca’s benen om zijn lijf, pakt hem op bij z’n billen met zijn te grote handen en smijt hem op zijn rommelige bed. Daar trekt hij ruw Luca’s onderbroek uit en met waanzin in zijn ogen begint ook hij te slurpen.

Luca ligt daar maar.

En stoot op de juiste momenten zijn bekken omhoog.

En kreunt op de juiste momenten van geveinsd genot.

En kroelt op de juiste momenten door futloos grijs haar.

Om te laten weten dat hij er nog is.

Zijn gedachtes dwalen af naar eerder die dag, in de supermarkt. Hij was zijn pinpas vergeten en de hele rij had gehoord hoe hij tegen de caissière had staan stamelen. Hij voelt zijn hoofd weer rood worden.

Zo rood werd hij ook toen zijn oom hem vroeg of hij nou al een vriendinnetje had, op de verjaardag van zijn tante zes jaar geleden.

En ook toen zijn moeder hem overdag snapte tijdens het masturberen, wat je nu eenmaal regelmatig doet als je 13 bent.

Of toen hij per ongeluk een scheet liet, terwijl hij met heel 4VWO naar Gladiator zat te kijken.

En toen hij voor het eerst een bult in zijn schaamstreek ontdekte, waarvan hij 110% zeker wist dat het kanker was.

Of toen hij tijdens zijn eindexamen Wiskunde een klein beetje in zijn broek plaste.

En toen hij voor het eerst gekscherend homo werd genoemd door een klasgenootje in groep 7.


Of toen hij ontdekte dat de man die hem als een beest lag te ontmaagden helemaal geen condoom had omgedaan.

Hij had tot ver na zijn eerste bloedtest aids gehad, hoe vaak zijn huisarts ook het tegendeel had proberen te bewijzen.


En nu ligt hij hier, terwijl de Amerikaan een vinger in zijn anus duwt en zuigt en spuugt alsof hij zijn leven er vanaf hangt.

Steun. Stoot. Kroel. Hij is er nog.

Pijpen zonder condoom, is dat eigenlijk gevaarlijk? Iedereen doet het, maar Luca weet na al die jaren eigenlijk nog steeds niet of het wel okay is. Zeker niet als je bedpartner zijn glijmiddel op de eettafel laat staan.

Toch blijft hij stijf. Zijn piemel.

Blikken vinden elkaar in het midden van de kamer en de Amerikaan zet zijn lippen, nu nog natter en ook een beetje zout, opnieuw op die van Luca. Heel even voelt Luca iets hards tegen zijn kringspier duwen. Hoewel er niets naar binnen gaat, slaat de twijfel nu echt toe.

Luca pakt het gezicht van de Amerikaan vast, duwt hem wat van zich af en kijkt in zijn ogen. Hij vindt er geen veiligheid, enkel rabiës.

Ze zijn elkaar ook niets verschuldigd; fatsoen is voor mietjes.

Dus houdt Luca zijn mond. Hij begrijpt heus wel dat het niet geil is, praten over aids tijdens de seks. De Amerikaan likt over zijn eigen lip, klaar om verdere actie te ondernemen. Maar Luca fantaseert intussen korsten op die lip, en voelt abcessen openbarsten op zijn eigen benen. De verstikkende luier die hij draagt, kan al het pus niet aan. Het schuurt en het stinkt.

Hij hoort zijn moeder krijsen en zijn broer schreeuwen, terwijl een dokter in vergrijsd wit de gigantische naald in zijn arm boort. Zijn vader kijkt schuldbewust de andere kant op. De dokter spuit, maar niet op tijd en niet genoeg. Luca’s blik verliest focus. De computers en apparaten om hem heen piepen met steeds langere tussenpozen, totdat één eindeloze klank de kamer, de gang, de hal, de parkeergarage, het ziekenhuis en uiteindelijk de hele wereld langzaam vult met een oorverdovende stilte.

Houdoe en bedankt.


Zijn hele lijf verslapt. De Amerikaan heeft plots een loos stuk vlees in handen en kijkt geïrriteerd omhoog.

“What is it?!”, bijt hij.

Luca bijt terug, door niet in huilen uit te barsten.

Maar wat moet hij zeggen? Dat hij denkt dat de beste man hem vergiftigd heeft? Dat hij alleen zal blijven, omdat hij enkel weet hoe hij een hoer moet zijn? Of toch dat Luca de grote, harige armen van de Amerikaan om hem heen zo hard nodig heeft, omdat hij beschermd moet worden tegen de enge vormen die de buitenwereld in zijn binnenwereld heeft aangenomen?


‘It’s not you. It’s me’, zegt-ie.

Want als hij in clichés spreekt, klinkt hij misschien minder gek.

Trillend trekt Luca zijn kleren aan, terwijl hij de gebluste lust in de kamer voelt na smeulen. Hij durft zijn ogen niet meer van de grond af te halen, dus laat hij ze daar.

Terwijl hij weg schuifelt, laat zijn Engels hem weer eens in de steek. “Doeg”, mompelt hij, en hij steekt zijn hand op om zijn afscheid wat meer kracht bij te zetten.


In de deuropening kijkt hij voorzichtig achterom. De Amerikaan lijkt hem al vergeten te zijn en grijpt verwilderd een flaslight van zijn nachtkastje. Een anus zonder verleden, een leegte die gemaakt is om opgevuld te worden.

Daar kan geen hoer tegenop.

En gelukkig maar.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s