3. De afspraak (III-1)

vrijdag

III.

In de verduisterde bioscoopzaal kon hij even wat minder zijn best doen. Terwijl Thijs zat te genieten van de korte filmpjes, zat Luca te balen over het feit dat hij er vanavond niet meer onderuit kon komen. Het was hun derde date, ze zouden all the way gaan.

Gisteren had hij zijn eerste pakje condooms gekocht. Glijmiddel vond hij te gênant, ze zouden het met vaseline moeten doen. Hij had op het internet gelezen dat homo’s dat wel vaker gebruiken bij anale seks.

Een klysma had hij niet aangedurfd, maar zijn pik was glimmend schoon. Nu hoefde hij er alleen maar voor te zorgen dat er geen verse pis in zijn onderbroek zou komen. Voor een afgekickte broekplasser was dat nog een hele opgave.

Hij schrok van het plotselinge applaus. Toen hij zag hoe Thijs deelnam aan een staande ovatie, deed hij snel hetzelfde.

Waar klapte hij voor?


Ze zaten aan de bar met twee glazen Trippel Karmeliet tussen hen in, intussen al uitgeroepen tot ‘hun’ biertje.

‘Welke film vond jij het meest interessant?’, vroeg Thijs met een glinstering in zijn ogen. Zijn enthousiasme verried dat er blijkbaar maar één antwoord mogelijk was.

 Luca nam een flinke slok, terwijl hij de weinige beelden die hij had opgeslagen naging in zijn hoofd.

‘De tweede? Die documentaire over de grauwheid van Berlijn. Of was dat de derde?’, zei hij, zich er terdege van bewust dat Thijs een liefhebber van architectuur was.

Bingo.

‘Echt he!? Zo tof om te zien wat kadrering en het gebruik van zwart-wit-tinten kan doen met filmbeelden. Ik werd er echt akelig van. Dat wil ik later ook met mijn installaties. Mensen iets laten meemaken. Iets laten voelen. Een ervaring transformeren. Een concept overbrengen. Weet je wel. Zo tof vind ik dat.’

Met enige moeite slaagde Luca erin een brokje kots binnen te houden. De academie creëert geen kunstenaars, maar monsters.

‘Ja, echt super vet. Ik zie jou dat wel doen. Je hebt zulke originele ideeën. Een visie die niemand met je deelt.’

Als Luca genoeg dronk, werd hij een nicht.

Maar Thijs begon te stralen en hield een halfuur niet meer op met praten. Luca deed wat er van hem verwacht werd: hij verdween en hoefde alleen nog maar op de juiste momenten te knikken.

Had hij zijn bed eigenlijk wel opgemaakt?

Wat kut dat hij nog steeds geen bedbodem had gekocht. Een matras op de grond was kansloos ordinair.

Misschien moest hij nog wat koffie drinken. Dan kon hij van te voren nog een keer poepen. En misschien gewoon nog een keer douchen?

Hij wist eigenlijk helemaal niet of Thijs nam of genomen werd. Wat nu als Luca veronderstelt werd hèm te berijden?

Zou hij genoeg hebben aan al die pornofilms?

En wat nou als Thijs ook geen voorzorgsmaatregelen had genomen? Luca moest een bibber van walging onderdrukken. Hij wenkte vlug de ober en bestelde twee shotjes wodka.

Geen tijd voor koffie.


Het was koud, Luca stond te rillen op zijn balkon. Thijs zat binnen te roken, maar hijzelf had even wat frisse lucht en ruimte nodig. Hij grijnsde naar Thijs, die, op de melodie van Under the bridge (de All Saints-uitvoering), rondjes zat te draaien op de blauwe bureaustoel.

De eerste zoen was achter de rug. Ze waren samen naar Luca’s huis gelopen en voor de deur even stil blijven staan. Gelukkig wist Thijs ook niet zo veel te zeggen. Ieder oogcontact werd direct weer verbroken met een verlegen grijns en afgebogen hoofd. Luca telde de fietsen in het fietsenrek en de uitgesmeerde kauwgoms op de stoeptegels onder hen.

De stilte duurde veel te lang.

Heel even verloor Luca de controle over zijn lijf en schokte hij de kou van zich af. Thijs begreep het verkeerd en zette gehaast zijn lippen op de zijne. Zijn kaken schoten direct op slot, maar Thijs’ tong wist ze uit elkaar te wrikken.

-Is dat het nou? Smerig, zo’n lap nat vlees in je mond.

-Na hoeveel secondes is het toegestaan om een kus te beëindigen?

-En waar laat ik mijn handen eigenlijk?


Nu zaten ze samen op het matras. Thijs vroeg of hij mocht helpen met het in elkaar timmeren van een lattenbodem. Luca had het gevoel dat hij instemde met een huwelijksaanzoek toen hij van ja knikte.

Hij zat in de val.

Het zoenen werd al snel plichtmatig. Een natte loop, keer op keer op keer op keer, steeds droger en steeds viezer. Luca bleef paniekerig rookpauzes inbouwen, om op adem te komen en te hydrateren.

Omdat hij niet wilde weten wat er anders zou gebeuren.

Na de zoveelste sigaret trok Thijs, die weer op de bureaustoel zat, hem spastisch op schoot. Het was hem menens nu, Luca voelde dwang in zijn handen en lippen.

Luca’s referentiekader was porno, hij had geen idee hoe romantiek er in het echt uitzag. Dus deed hij maar wat.

Hij liet zich leiden door Thijs’ tong en voelde zijn onderkaak stukje bij beetje uit de kom schieten. Net zo schokkerig voelde hij Thijs’ penis door vier lagen stof opgroeien en volwassen worden. De eikel hunkerde als een magneet naar Luca’s anus, de twee warme, lichamen leken elkaar instinctief te begrijpen.

Maar het was niet romantisch of voorbestemd, zoals je het wel eens in films ziet. Het was Thijs’ pornografische precisie, die Luca eindelijk daar had waar hij hem wilde. En meer nog was het Luca’s verstand, dat begreep wat er van zijn lijf verwacht werd; niet zijn lijf dat begeerte en lust voelde en intuïtief zocht naar een piemel om de leegte mee te vullen.

Sinds de pillenboer hem zoveel troep liet slikken, kende hij geen seksuele drift meer. Al zijn instincten waren vlak en wollig en kwijt. Alleen de stem die schreeuwde dat hij van het balkon af moest springen, brak soms door de wolken heen. Als een oude vriend aan de deur die met een glimlach vroeg of hij mee buiten wilde gaan spelen.

Want buiten zou hij verlost zijn.

Misschien werd het tijd om andere medicatie te proberen.


Het zoenen ging maar door, terwijl Thijs’ heupbewegingen een horizontale salsadans werden. Luca volgde zijn golvende, gênante passen en kronkelde zijn armen strak om Thijs’ nek. De sinaasappelgeur was niet bedwelmend genoeg, hij kon de uitknop in zijn kop niet vinden.

Hij deed maar wat.

Zijn verzet was intussen minstens net zo hard als zijn piemel en dat baarde hem zorgen. Hij had zijn lichaam niet voor niets wijs gemaakt dat hij dit wilde. Hij had Thijs gezoend en hem mee naar binnen gevraagd. Hij had het spelletje mee gespeeld en nu was er geen weg meer terug. Hij moest. Hij moest op een normaal mens te lijken.

En om op een normaal mens te lijken moest hij wel.

Ze verhuisden terug naar het matras, waar Thijs de rollen omdraaide en op Luca ging zitten. De gulzigheid in zijn ogen was oogverblindend. Luca trok hem naar zich toe en dacht aan Labello terwijl het tongdraaien maar doorging. Het duurde te lang.

Het duurde allemaal veel te lang.

Hij greep zich vast een Thijs’ shirt en trok het slobberige ding gehaast omhoog. Een bleke, gebolde buik kwam tevoorschijn, her en der zwarte haartjes die nog wat meer tijd nodig hadden. De geur van sinaasappels werd penetranter, maar was nog steeds niet sterk genoeg.

Luca’s hoofd was een trein, vastgekluisterd aan geoliede, harde, koude rails. Hij raasde maar door en door en door; door een woestenij aan eindeloze lijstjes, ingestudeerde dialogen, paniekaanvallen en een stormachtige levensangst.

Aan tussenstops deed hij niet.

Hij wist dat het pas stil zou worden als hij het eindstation had bereikt.


Alles werd harder. Het tempo, het gezoen, het droogneuken, hun piemels. Alleen Thijs werd zachter. Naast lust was er iets anders in zijn blik geslopen. Het was pas toen hij zijn vingers voorzichtig op Luca’s onderbroek legde en zijn pik begon te strelen, dat Luca begreep wat hij zag: Thijs wilde hem omdat hij hem wilde, niet omdat hij hem wilde willen.

Dat was een probleem. Het ging tegen de afspraak in. In Luca’s fantasie speelden ze een toneelstuk, dat alleen tot een happy ending kon komen als beide partijen acteerden. Als beide acteurs zich aan het script hielden. Hoe bewonderenswaardig Thijs’ improvisatietalent ook was, ze was niet welkom op zijn matras.

Laat staan in zijn armen.

Daar zocht hij naar een tijdelijke ontsnapping, niet naar structurele toenadering. Hij wilde zich voor even heler voelen, maar kon zich niet genoodzaakt zien om voor iemand minder kapot te moeten zijn dan hij eigenlijk was en nog wel even zou blijven.

Dus verhardde hij nog wat harder. Niet in zijn lul, waar Thijs inmiddels zijn lippen omheen had geschoven. Hij verhardde van binnen, waar het pijn deed en koud was geworden.

Hij deed maar wat en hij kon het niet.

Normaal zijn.

Sinds een paar maanden bestond zijn hele lijf uit zijn hoofd en dat was angstaanjagend en eenzaam. En het maakte seks onmogelijk. Of, het maakte het onmogelijk om seks als seks ervaren, en niet als het kijken naar een amateuristische pornofilm waar een lichaam dat op de zijne leek een sleutelrol in speelde.

Luca kon niet normaal zijn en het moest stoppen. Maar hoewel zijn stem zachter was geworden, waardoor Thijs hem niet horen kon, bleef zijn pik hard als staal. Moeten werd nu niet anders kunnen. Het was zijn eigen schuld.

Hij had een afslag genomen en nu wees Thijs hem de weg.

Tegelijkertijd wist hij dat hij het die lieve jongen, die tussen zijn dijen nestelde, niet aan kon doen. Het gezuig zou uren duren en zou niet eindigen in vuurwerk en zaad. Hij hard zijn lichaam ook was, zijn hoofd was altijd harder.

En zijn hoofd wilde stoppen, omdat zijn lijf niets meer voelen kon.

Zou hij zijn eindstation ooit bereiken?

 

Zou het fijn zijn?

2. Er zijn

vrijdag

Luca keert zijn smalle rug naar de ingang van het café en steekt paniekerig een sigaret op. Hij durft niet naar binnen, bang als hij is voor de onbekende Amerikaan die op hem zit te wachten.

Toegegeven, hij is zijn hand zat en weet dat een warm lichaam het enige is wat hem nog redden kan. Maar hij krijgt standaard diarree van de geforceerde gesprekken die daar aan vooraf gaan. Of dat door de zenuwen komt, of toch door de cocktail van Oxazepam en bier in zijn maag, is al jaren niet meer te achterhalen.

Helaas trekt hij het alternatief, iemands pik in de mond nemen voordat er enig ander mondeling contact is geweest, nog slechter.


Met spaghetti-armen duwt Luca de deur open. Rondkijken is niet nodig.

Daar zit hij.

Houthakkersblouse, hipsterbaardje, grijze kop, want vijftien jaar te oud, te grote handen en een air waar Luca de kriebels van krijgt. Een naar buiten gericht kruis en een blik die bewijst dat de wereld, of toch in ieder geval dit café, van hem en van niemand anders is.

Hij slikt en stapt in hakkelend Engels op de man af.

De twee daarop volgende uren zijn nauwelijks het benoemen waard. Slap gelul over jeugd, werk en wonen, opgeleukt met ongemakkelijke stiltes en de verplichte seksuele innuendo hier en daar.

Luca vindt de opa tegenover hem eerder lelijk dan leuk, maar merkt dat hij, wanneer hij zich focust op diens behaarde mond en ferme benen, toch behoeftes voelt opborrelen.

Hij stemt daarom geruisloos in met het plan om nog wat te gaan drinken bij de Amerikaan thuis, zich er terdege van bewust dat er meer dan een kopje thee op het programma staat


Luca is een studentenhok van tien vierkante meter gewend, de Amerikaan beschikt over een eigen keuken, een eigen badkamer en een eigen balkon. Overal rommel, overal stank, de condooms, het glijmiddel en de tissues niet eens opgeborgen. Er wordt hier vaak geneukt.

Aan het onopgemaakte bed te zien misschien gisteren nog wel.

Luca voelt zich een hoer. Zelfs alleen op het balkon, waar hij de frisse lucht die hij inademt, mengt met de rook van zijn laatste sigaret. Het is niet zijn eerste onenightstand, maar het lijkt maar niet te wennen.

Klaarkomen doet hij zelden.

Toch is de wellust in zijn lijf vaak onstilbaar als een lintworm, en laat zijn lul zich, eenmaal opgewarmd, niet klein krijgen door twijfels. Soms zou hij het ding er het liefst gewoon afhakken, dan was hij in een keer van al dat gedoe af. Op internet had hij gezien dat een goed broodmes en een snijplank genoeg konden zijn.

Plassen kan hij ook wel met een stoma.


Binnen probeert de Amerikaan wat radiozenders uit, op zoek naar iets om Luca stijf mee te krijgen. Zijn doorzettingsvermogen is op een perverse manier aandoenlijk en Luca schuift tegen hem aan op de bank.

‘I like your place,’ liegt hij.

‘Thanks, man. It’s alright, I guess.’

‘You don’t like it, then?’

‘I do. But I need you to shut up now,’ gromt de stoere man tot in Luca’s kruis, terwijl hij zwaar voorover leunt en met zijn mond de aanval inzet.

Luca zet zich schrap en beantwoordt met gepast enthousiasme de getuite lippen die voor zijn gezicht hangen.

De zoen is veel te nat.

Luca huivert als hij denkt aan de tong van Taco, de bejaarde hond van zijn ouders. Voor het lieve beest, doof en dement, geldt er maar één regel: hoe meer kwijl, hoe beter.

Zouden gezonde homo’s dezelfde geboden hanteren?


Op zoek naar afleiding legt Luca zijn hand op het Amerikaanse kruis naast hem; die XXL op het profiel van meneer blijkt schromelijk overdreven.

En dat is deels zijn eigen schuld. Dat bruinwerkers liegen over hun gereedschap is simpelweg een kwestie van vraag en aanbod.

Maar het deert niet.

Sterker nog, het zal de penetratie een stuk minder pijnlijk maken. Ook porno liegt: homo’s die op grote piemels jagen genieten minder en weten bij benadering best hoe het voelt om een kind te baren.

Het kwijlen gaat maar door, terwijl kledingstukken wild en onhandig worden uitgetrokken. Wanneer Luca met zijn gezicht in de boxer van de Amerikaan duikt, is de geur van ammoniak niet te missen. Snel trekt hij het stuk stof naar beneden. Hij begint te zuigen en begraaft zijn handen diep in het harige oerwoud op de borstkas voor zich. Schaamhaar, dat zijn krul voor een deel al verloren heeft, blijft aan en in zijn mond plakken. Hij buigt zijn hoofd verder naar voren, zodat hij de haartjes onopvallend weg kan plukken.

Het hoort er allemaal bij.


Na drie minuten wezenloos pijpen, draait de Amerikaan de rollen om. Hij vouwt Luca’s benen om zijn lijf, pakt hem op bij z’n billen met zijn te grote handen en smijt hem op zijn rommelige bed. Daar trekt hij ruw Luca’s onderbroek uit en met waanzin in zijn ogen begint ook hij te slurpen.

Luca ligt daar maar.

En stoot op de juiste momenten zijn bekken omhoog.

En kreunt op de juiste momenten van geveinsd genot.

En kroelt op de juiste momenten door futloos grijs haar.

Om te laten weten dat hij er nog is.

Zijn gedachtes dwalen af naar eerder die dag, in de supermarkt. Hij was zijn pinpas vergeten en de hele rij had gehoord hoe hij tegen de caissière had staan stamelen. Hij voelt zijn hoofd weer rood worden.

Zo rood werd hij ook toen zijn oom hem vroeg of hij nou al een vriendinnetje had, op de verjaardag van zijn tante zes jaar geleden.

En ook toen zijn moeder hem overdag snapte tijdens het masturberen, wat je nu eenmaal regelmatig doet als je 13 bent.

Of toen hij per ongeluk een scheet liet, terwijl hij met heel 4VWO naar Gladiator zat te kijken.

En toen hij voor het eerst een bult in zijn schaamstreek ontdekte, waarvan hij 110% zeker wist dat het kanker was.

Of toen hij tijdens zijn eindexamen Wiskunde een klein beetje in zijn broek plaste.

En toen hij voor het eerst gekscherend homo werd genoemd door een klasgenootje in groep 7.


Of toen hij ontdekte dat de man die hem als een beest lag te ontmaagden helemaal geen condoom had omgedaan.

Hij had tot ver na zijn eerste bloedtest aids gehad, hoe vaak zijn huisarts ook het tegendeel had proberen te bewijzen.


En nu ligt hij hier, terwijl de Amerikaan een vinger in zijn anus duwt en zuigt en spuugt alsof hij zijn leven er vanaf hangt.

Steun. Stoot. Kroel. Hij is er nog.

Pijpen zonder condoom, is dat eigenlijk gevaarlijk? Iedereen doet het, maar Luca weet na al die jaren eigenlijk nog steeds niet of het wel okay is. Zeker niet als je bedpartner zijn glijmiddel op de eettafel laat staan.

Toch blijft hij stijf. Zijn piemel.

Blikken vinden elkaar in het midden van de kamer en de Amerikaan zet zijn lippen, nu nog natter en ook een beetje zout, opnieuw op die van Luca. Heel even voelt Luca iets hards tegen zijn kringspier duwen. Hoewel er niets naar binnen gaat, slaat de twijfel nu echt toe.

Luca pakt het gezicht van de Amerikaan vast, duwt hem wat van zich af en kijkt in zijn ogen. Hij vindt er geen veiligheid, enkel rabiës.

Ze zijn elkaar ook niets verschuldigd; fatsoen is voor mietjes.

Dus houdt Luca zijn mond. Hij begrijpt heus wel dat het niet geil is, praten over aids tijdens de seks. De Amerikaan likt over zijn eigen lip, klaar om verdere actie te ondernemen. Maar Luca fantaseert intussen korsten op die lip, en voelt abcessen openbarsten op zijn eigen benen. De verstikkende luier die hij draagt, kan al het pus niet aan. Het schuurt en het stinkt.

Hij hoort zijn moeder krijsen en zijn broer schreeuwen, terwijl een dokter in vergrijsd wit de gigantische naald in zijn arm boort. Zijn vader kijkt schuldbewust de andere kant op. De dokter spuit, maar niet op tijd en niet genoeg. Luca’s blik verliest focus. De computers en apparaten om hem heen piepen met steeds langere tussenpozen, totdat één eindeloze klank de kamer, de gang, de hal, de parkeergarage, het ziekenhuis en uiteindelijk de hele wereld langzaam vult met een oorverdovende stilte.

Houdoe en bedankt.


Zijn hele lijf verslapt. De Amerikaan heeft plots een loos stuk vlees in handen en kijkt geïrriteerd omhoog.

“What is it?!”, bijt hij.

Luca bijt terug, door niet in huilen uit te barsten.

Maar wat moet hij zeggen? Dat hij denkt dat de beste man hem vergiftigd heeft? Dat hij alleen zal blijven, omdat hij enkel weet hoe hij een hoer moet zijn? Of toch dat Luca de grote, harige armen van de Amerikaan om hem heen zo hard nodig heeft, omdat hij beschermd moet worden tegen de enge vormen die de buitenwereld in zijn binnenwereld heeft aangenomen?


‘It’s not you. It’s me’, zegt-ie.

Want als hij in clichés spreekt, klinkt hij misschien minder gek.

Trillend trekt Luca zijn kleren aan, terwijl hij de gebluste lust in de kamer voelt na smeulen. Hij durft zijn ogen niet meer van de grond af te halen, dus laat hij ze daar.

Terwijl hij weg schuifelt, laat zijn Engels hem weer eens in de steek. “Doeg”, mompelt hij, en hij steekt zijn hand op om zijn afscheid wat meer kracht bij te zetten.


In de deuropening kijkt hij voorzichtig achterom. De Amerikaan lijkt hem al vergeten te zijn en grijpt verwilderd een flaslight van zijn nachtkastje. Een anus zonder verleden, een leegte die gemaakt is om opgevuld te worden.

Daar kan geen hoer tegenop.

En gelukkig maar.

1. De afspraak (I & II)

vrijdag

I.

De afstand tussen hen in wordt overbrugd door een speelbord en wat losse letters. Luca had beide potjes gewonnen. Hij was goed met woorden.

IJle Björk-klanken dichten de stilte die in Thijs’ studentenkamertje is neergedaald. Een zesde date in twee jaar tijd.


Ze waren elkaar ‘tegengekomen’ op het internet. Het was in de periode dat Luca niet goed naar buiten durfde. Zeker niet om homo’s te ontmoeten. Maar zijn geduld raakte op. Net als de kracht in zijn rechterhand en –arm.

Na meerdere weken met elkaar gechat te hebben, was het moment van een eerste ontmoeting op handen. Zijn goede kleren lagen klaar, zijn kamer was schoner dan de dag ervoor en hij had een muzieklijst samengesteld waarmee hij kon laten horen dat hij bijzonder en diepzinnig was. De uitpuilende asbak had hij voor het gemak onder een vies vaatdoekje verstopt.

In de douchecabine begon Luca te hyperventileren. Hij keek er niet raar meer van op. Een paniekaanval was langzaam vergelijkbaar geworden met poepen: zonde van je tijd en nooit echt leuk, maar ook noodzakelijk en onontkoombaar. Zeker zo net voor een date.

Luca gaf zichzelf twee minuten en liet vervolgens het grootste gedeelte van de paniek door het doucheputje wegstromen. Voor de spiegel telde hij zijn ribben en zette hij zijn glimlach op.

Nog één peuk en hij was er klaar voor.


Thijs’ zweet rook lekker. Zoet en fris, als verse sinaasappels. Ze praatten over muziek en films en slecht ouderschap, terwijl ze een spelletje speelden op Luca’s oude Nintendo.

De bal thee die Luca van zijn tante had gekregen opende zich als een lotusbloem in de doorzichtige theepot die hij speciaal voor de gelegenheid had geleend. Mooi, maar weinig smaakvol.

De uren verstreken, de gesprekken verstomden. Luca wist niet hoe hij Thijs de deur moest wijzen, dus nam hij hem mee naar de supermarkt. Twee pizza’s en een sixpack, goedkoop en doeltreffend.

Terwijl Thijs bier achterover sloeg, schoof Luca een verdieping lager met een hels kabaal de pizza’s in de oven. Een huisgenootje kwam haar kamer uit gestormd.

“Hoe was je date!?”, schreeuwde ze door de gang.

Haar stem ging door merg en been. Zijn oren werden rood. Mocht er nog twijfel over bestaan hebben, wist Thijs nu echt zeker dat Luca dacht dat dit officieel een afspraakje was.

Met een vinger over zijn lippen maande hij haar tot stilte.

“Niet nu, niet hier”, fluisterde hij, terwijl hij giechelig de trap op kroop met twee hete borden in zijn handen. Met zijn kont duwde hij zijn deur wat verder open, al durfde hij nauwelijks terug naar binnen te gaan.

Thijs zat nog op dezelfde plek, met een tweede blik bier in zijn handen. TLC stond op. Hij glimlachte, maar zei gelukkig niets. Ze besloten allebei de olifant rustig in de kamer te laten zitten.

Om de leegte te vullen.


Een paar uur later werden ze dronken.

Luca was acht maanden geleden gestopt met drinken. Zijn arts raadde alcohol af, omdat het slecht samenging met zijn medicatie. Zelf raadde hij alcohol af, omdat het hem dwong de controle nog verder te verliezen.

Maar de wodka ging open, om de scherpe randjes in Luca’s buik langzaam ronder te maken. Ze waren van muziek en films overgestapt op gênante seksverhalen en bleken met hetzelfde stel geneukt te hebben.

‘Hij begon me te pijpen terwijl er nog andere mensen bij zaten.’

‘Ik was nog maagd.’

‘Zijn lul was zo groot… het paste gewoon niet.’

‘Ik moest de volgende dag constant scheten laten.’

‘Hij ‘vergat’ een condoom om te doen.’

‘Ik dacht dat ik aids had.’

‘Het deed zo veel pijn.’

‘Ik ben stiekem naar buiten geglipt.’

Ze lachten, maar moesten eigenlijk huilen. Met meer wodka proostten ze op betere tijden en betere mannen. Aantrekkingskracht voelde Luca niet.


Een paar stiltes later zaten ze tussen wat huisgenoten van Luca op iemands bank gepropt. Elbow werd overstemd door de luidruchtigheid van dronken jeugd. Er vielen veel woorden, maar niemand leek ze op te vangen; de lucht werd langzaam zwanger van een gebrek aan contact.

Luca wilde daar weg. Met of zonder Thijs, dat was hem om het even.

In gezelschap verdween hij. Dat had hij altijd al gedaan. Luca verborg zich dan in andermans gesprekken. Of in zijn eigen sigarettenrook. Of in het halen van drank voor vage bekenden. Of in het versturen van lege sms’jes.

Hij werd dan weer even het kind dat niet om zijn moeder durfde te roepen als er bezoek was. Of dat in zijn broek plaste omdat hij zijn vinger niet op durfde te steken. Of dat zijn verjaardag niet durfde te vieren, in de vrees dat er niemand komen zou.

Thijs trok hem voorzichtig uit zijn hoofd.

‘Laten we naar de stad gaan’, fluisterde hij.

Luca voelde Thijs nog steeds niet in zijn pik, maar hield in een flits wel van hem. Dankbaar dat hij deed wat hijzelf niet kon.

Gewoon weggaan.


II.

Luca zat op een barkruk aan zijn derde speciaal biertje te slurpen. In twee weken tijd was hij bewust in een beroepsalcohollist veranderd. Hij koesterde de stille hoop dat iemand op zou merken wat hij aan het doen was.

Hardop durfde hij het niet te zeggen, dat hij nog steeds kapot was.

Ook Thijs tikte de drankjes achterover. Ze praatten over de kunstacademie, waar Thijs studeerde, en Luca vertelde schoorvoetend over zijn depressie.

Thijs leek het wel aantrekkelijk te vinden, met een gebroken jongen in de kroeg te zitten. Luca voelde zich als een vis in een vissenkom en bestelde nog een biertje.

De koude nacht lonkte, maar de geur van Thijs’ zoete zweet hield hem binnen.


Op Luca’s kamer ging de wodka weer open.

‘Op je kutleven.’

‘Op je kutmoeder.’

‘Op je kutbroer.’

‘Op je kuttherapeut.’

‘Op je kutsnor.’

‘Op je kutontmaagding.’

‘Op aids.’

‘Op aids!’

Ze lachten en vergaten voor even te huilen. Hoewel Luca’s lul levenloos bleef, was hij blij met het drankgezelschap. Het verlichtte de schaamte. En het gaf hem een verhaal om aan zijn vriendinnen te vertellen.

Mochten ze er ooit naar vragen.


Samen liepen ze de donkere straat af, op zoek naar Thijs’ bus. Hun handen botsten per ongeluk tegen elkaar op. Luca voelde geen stroom, maar kou. Wat zou er door Thijs heengaan?

Bij de bushalte was het een drukte van jewelste. Hij was te laat.

Een zoete wietwalm had alle zoetheid uit de lucht verdreven. Enge types verstopten zich in de schaduw van de straatlantaarns. Een zwerfster in een portiekje bedelde slissend om wat kleingeld. Haar ogen lagen op de grond, waar niemand ze kon zien.

Thijs draaide zijn hoofd naar die van Luca, zijn lippen gekruld.

Luca keek voorzichtig langs hem af en zag aan de overkant van de straat hoe twee luidruchtige mannen met elkaar op de vuist gingen.

Zou hij zich ooit weer veilig voelen?

Hij slikte wat tranen door en keerde zijn linkerwang naar de jongen tegenover hem.


Op weg naar huis begon zijn telefoon te trillen.

Volgende keer krijg je een zoen! Ik durfde niet met die Marokkanen erbij. Ik vond het fijn met je, wil je beter leren kennen. X, Thijs.

Kut.

Ik vond het ook leuk met jou! Die zoen komt de volgende keer wel 😉 Tot snel en slaap lekker alvast. x.

Luca stikte in zijn eigen woorden. Liegen was z’n laatste hoop.